| 1 نظر ]
وقتي دلتنگم، جهان، زنداني مي‏شود...
وفتي دلتنگم، اتاقم، قفسي مي‏شود...
وقتي دلتنگم، شنيدن صدايت، شوق پرواز را در بالهايي بي‏رمق بيدار مي‏كند؛
چه تقلاي اميدواركنده‏اي....
همواره، بيش از آنكهعشق مي‏ورزم،دلتنگ مي‏شوم....
سراغت را مي‏گيرم مهربان...

1 نظر

Sadegh Jam گفت... @ ۹:۲۱ بعدازظهر, فروردین ۰۴, ۱۳۸۵

اگر آنها که همدم دلتنگی هایمان هستند، نبودند، جهان چقدر وحشتناک میشد...

ارسال یک نظر